महेंद्रचे विनोद आणि किस्से

खुशी आणि गम

2010-03-14T06:31:00.000-07:00

लग्न लागल्या दिवशीच पीटर बारमध्ये दिसला, तेव्हा वेटरने आश्चर्याने विचारले,
''अहो साहेब, दुपारीच तुमचे लग्न लागले आणि संध्याकाळी तुम्ही इथे!''
''अरे यार आज मै बहुत खुश हूँ... आज माझी सुहाग रात...''
दुसऱ्या दिवशी सकाळीच तो पुन्हा बारमध्ये दिसला, तेव्हा -
''साहेब, काल तुमची सुहाग रात... आणि आज सकाळीच तुम्ही इथे!''
''काय करणार, सुहाग रात्रीलाच आमची तर्रर्र अवस्था पाहून बायको उडाली भुर्रर्र... त्याच गममध्ये आलोय!''

सेलिब्रेशन..

2010-03-07T06:10:00.000-08:00

काय मग, आज तुमच्या लग्नाचा विसावा वाढदिवस...
हो!
मग काही विशेष सेलिब्रेशन?
केलं ना!
काय?
कचकचून भांडलो...
आँ?
एकमेकांची उणीदुणी काढली!
आणि?
दिवसभर अबोला धरून एकमेकांना शुभेच्छा दिल्या...!

अर्धा प्याला भरलेला!

2009-12-31T14:08:00.000-08:00

नैराश्याने खूपच ग्रासल्याने मध्या एकदा मानसोपचार तज्ज्ञाकडे गेला.

''डॉक्टर, मला खूप निराश वाटतंय, जगण्यात काही अर्थच नाही अशी माझी भावना झालेली आहे.''

''हे बघ, एवढा निराश होऊ नकोस. जीवनाकडे सकारात्मक दृष्टीनं पाहा.''

''पण ते कसं पाहायचं?''

''मला एक सांग, की तुला अर्धा भरलेला काचेचा ग्लास कसा दिसतो?''

''डॉक्टर, त्यात जर पाणी असेल, तर तो ग्लास मला अर्धा रिकामा वाटतो आणि जर त्यात दारू असेल तर तो मला भरलेला वाटतो....''

उद्घाटन

2009-02-22T11:12:00.000-08:00

व्यवस्थापक - आज आमच्या जलतरण तलावाचा प्रथम वर्धापनदिन... आणि या तलावाचे उद्घाटक मंत्रिमहोदय यांचा प्रथम स्मृतिदिन.
पत्रकार - म्हणजे?
व्यवस्थापक - अहो, मंत्रिमहोदयांचा शिरस्ताच तसा होता. केशकर्तनालयाचे उद्घाटन त्यांनी स्वतःचे केस कापून केले, तर भोजनालयाचे भोजन करूनच!
पत्रकार - मग इथे काय केले?
व्यवस्थापक - उद्घाटन समारंभाला आल्या आल्या त्यांनी जलतरण तलावात छान सूर मारला आणि....
पत्रकार - आणि काय?
व्यवस्थापक - त्यांना पोहता कुठे येत होतं...!

ती

2009-02-04T05:09:00.001-08:00

राजू - तिच्याशिवाय मी जगूच शकत नाही.
संजू - काय सांगतोस!
राजू - आणि ती प्रत्यक्ष जीवन जगू शकत नाही...
संजू - म्हणजे?
राजू - कारण, ती माझ्या स्वप्नातली परी आहे.
संजू - छान!
राजू - जगातल्या निर्दय तरुणींपेक्षा नक्कीच बरी आहे...

रस

2009-02-02T23:50:00.000-08:00

भरदुपारी सदा आणि मध्या मद्यालयात बसले होते.
सदा - यार मध्या, कधी कधी मला आयुष्यात रसच वाटत नाही.
मध्या - कसा वाटणार!
सदा - म्हणजे?
मध्या - कारण, तू रसवंतिगृहात जाऊन साधा उसाचा रस कधी घेतच नाहीस ना!... जेव्हा पाहावं तेव्हा तू आपला इथे सोमरसाच्याच आधीन असतोस!

कुंकू आणि टिकली

2009-02-01T05:16:00.001-08:00

पत्नी - मी म्हणून टिकले, दुसरी कुणी असती ना, तर...
पती - तर काय?
पत्नी - तर आतापर्यंत कधीच सोडून गेली असती....
पती - अगं, तोच तर प्रॉब्लेम आहे!
पत्नी - (चिडून) म्हणजे?
पती - तू कुंकू नाहीस, टिकली आहेस!

औषध

2009-01-28T07:17:00.000-08:00

खोकल्याने हैराण झालेल्या सदाला डॉक्टरांनी कफ सिरप लिहून दिले.
''सकाळ-दुपार-संध्याकाळ असे तीन वेळा घे.'' डॉक्टरांनी सांगितले.
मध्यरात्री सदाच्या बायकोचा डॉक्टरांना फोन आला.
''डॉक्टर, ताबडतोब या. हे कसेतरीच करतायत...''
डॉक्टर लगबगीने गेले. तपासताना त्यांना शेजारच्या टीपॉयवर भलीमोठी कफ सिरपची बाटली दिसली. त्यांनी सदाला विचारले,
''सदा, औषध किती वेळा घेतलं?''
''सकाळ-दुपार-संध्याकाळ... तीन वेळा एक-एक पेग घेतला डॉक्टर!''

आमचे हे!

2009-01-25T05:03:00.001-08:00

लक्ष्मीबाई - तुमच्या मिस्टरांचा स्वभाव कित्ती छान आहे नाही! नाहीतर आमचे हे... मेलं कौतुकच नाही कसलं!
पार्वताबाई - तुमच्या मिस्टरांबद्दल माझंही असंच मत आहे.... नाहीतर आमचे हे!

व्याख्या

2009-01-24T05:24:00.000-08:00

घटस्फोट घेण्यापूर्वी त्या उभयतांना न्यायाधीशांनी केवळ मानवतेच्या दृष्टिकोनातून समुपदेशकाकडे (काऊन्सिलरकडे) पाठविले.
समुपदेशकाने पत्नीला विचारले, ''तुमची पतीबद्दलची व्याख्या काय?''
पत्नी - मी जे काही चांगले करते त्यावर जो बोळा फिरवतो आणि माझ्या हातून जे काही वाईट घडते त्याला कारणीभूत असलेला एकमेव प्राणी! ज्याच्यामुळे माझ्या सोन्यासारख्या संसाराचे वाटोळे झाले.
समुपदेशक - मिस्टर, तुमच्या मनातली पत्नीची व्याख्या सांगा...
पती - माझ्यामुळे जे काही चांगले होते, त्याचे श्रेय घेण्यात जी नेहमीच तत्पर असते आणि तिच्यामुळे जे काही वाईट घडते त्याचा दोष जी कायम माझ्या कपाळी मारते ती!

प्रायश्चित्त

2009-01-23T00:36:00.001-08:00

''काय हो सावित्रीबाई, आजच्या आधुनिक काळातही वटसावित्रीची पूजा तुम्ही अगदी धूमधडाक्यात करता... बरंच प्रेम दिसतंय नवऱ्यावर! जन्मोजन्मी तोच पती मिळावा म्हणूनच ना?''
''नाही हो! वर्षभर केलेल्या प्रार्थनेचं प्रायश्चित्त म्हणून करते.''
''प्रायश्चित्त अन् ते बाई कसलं?''
''वर्षभर रोज मी देवाजवळ प्रार्थना करत असते, की असा नवरा मलाच काय, कुठल्याच बाईला देऊ नकोस रे देवा!''

फिक्सिंग

2009-01-21T23:40:00.000-08:00

जागतिक मंदीमुळे मार्केटिंग क्षेत्रातील नोकरी गमावलेल्या अमरने पुण्यातल्या मध्यवस्तीत अतिशय छोटेखानी जागेत हॉटेल सुरू केले. तेथे फक्त वडापाव हा एकच पदार्थ ठेवला. पहिल्याच दिवशी त्याच्या ह़ॉटेलपुढे रांग लागली. अल्पावधीत त्याचा वडापाव प्रसिद्ध झाला. चोखंदळ पुणेकर तासन् तास रांगेत उभे राहून वडापावचा आस्वाद घेऊ लागले.
अमरच्या एका मित्राने त्याला विचारले, ''कशी काय बुवा तुझ्याकडे एवढी गर्दी असते. नक्कीच काहीतरी खास रेसिपी असणार!''
''काही नाही रे, माझा वडापाव, रस्त्यावरच्या वडापावसारखाच आहे. फक्त मी गर्दीचं फिक्सिंग केलं.''
''म्हणजे?''
''अरे, मी पहिल्या दिवसापासून कायम दुकानापुढे रांग राहील याची काळजी घेतली. प्रसंगी भाडोत्री ग्राहक उभे करून... आपली नेतेमंडळी नाही का, सभेला गर्दी जमवतात तसंच!''

पिच्छा

2009-01-21T00:44:00.000-08:00

कॉलेजच्या कँटीनमध्ये राखी आपल्या मैत्रिणीला सांगत होती-
''अगं जाम वैतागले होते मी, त्या काळ्या संजूनं माझा पक्का पिच्छा पुरविला होता. मी जाईल तिथे माझ्या मागेच!''
''मग कसा काय सोडविला पिच्छा?''
''काही नाही गं, थोडं डोकं चालवलं.''
''ते कसं?''
''एकदा धाडस करून त्याला सामोरी गेले.''
''आणि?''
''त्याला हरभऱ्याच्या झाडावर चढविला.''
''कसा काय?''
''त्याला म्हणाले- तुझ्यासारख्या एवढ्या स्मार्ट, देखण्या, रुबाबदार तरुणानं असं माझ्या मागेमागे येणं काही बरं दिसत नाही. त्यापेक्षा, आजपासून मीच तुझ्या मागे लागते... अट फक्त एकच- मागे वळून पाहायचं नाही... खात्री बाळग मी तुझ्याच मागे असेल!''

थेट खरेदी

2009-01-19T23:20:00.000-08:00

रास्त भावात खरेदी करण्याबाबत आपण किती चोखंदळ आहोत, हे गोपाळराव गोविंदरावांना सागत होते.
''तुम्हाला सांगतो, मी थेट उत्पादकाकडूनच खरेदी करतो. त्यामुळे मालही चांगला मिळतो आणि पैशांचीही प्रचंड बचत होते.''
''ती कशी काय?''
''आता हेच बघा, (पिशवीतली वांगी दाखवत) साधी वांगी आपल्या जवळच्या भाजीवाल्याकडे वीस रुपये किलो आहेत. तुम्ही अगदी मार्केटयार्डात गेलात तरी ती फार तर दहा रुपये किलो मिळतील...''
''मग तुम्ही कशी आणलीत?''
''फक्त चार रुपये किलोने!''
''कुठून?''
''अहो थेट शेतातूनच खरेदी केली. येथून तीस किलोमीटरवरच्या गावात सकाळीच स्कूटरवर गेलो आणि ही एकदम ताजी एक किलो वांगी घेऊन आलो.''

निरपेक्ष.. निर्मळ... निखळ

2009-01-18T23:15:00.000-08:00

फ्रेडशिप डेला फ्रेडशिप बँड बांधल्यापासून अजय-अनिताच्या भेटी वाढू लागल्या. तासन् तास ते कॉफी शॉपमध्ये घालवू लागले. अनिताला नेहमी वाटायचं की कधीतरी अजय आपल्या प्रेमाची कबुली देईल. त्या दिवशी कॉफी शॉपच्या कोपऱ्यातल्या टेवलवर ते कॉफी घेत होते. अजय बराच रोमँटिक मूडमध्ये आल्यासारखा वाटला, पण...
''अनिता, खरं सांगतो, तुझ्याकडे कुणी 'त्या' दृष्टीनं पाहिलेलं मला अजिबात खपत नाही.'' अजय म्हणाला.
''काय सांगतोस?'' अनिता उल्हसित होत म्हणाली.
''एवढंच नाही तर मी स्वतःसुद्धा तुझ्याकडे कधी 'त्या' दृष्टीनं पाहिलं नाही.''
''आँ!''
''अनिता, माझं ना तुझ्यावर प्रेम आहे... अगदी निरपेक्ष.. निर्मळ... निखळ... पवित्र!''
''बाप रे!''
छताकडे नजर लावून अजय शेवटी म्हणाला,
''तुला साधा स्पर्श करण्याची कल्पनाही मी करू शकत नाही गं!''
अनिताने हळूच तेथून काढता पाय घेतला.

सर्कस

2009-01-18T00:09:00.000-08:00

रविवार. विकली ऑफ. गोपाळराव जरा निवांतच उठले. चहा झाल्यावर पेपर वाचता-वाचता पत्नीला म्हणाले,
"अगं ऐक ना, आजच्या पुरवणीत चिकनचा एक झकास मेनू दिला आहे. आज दुपारी तोच बेत करू...''
पत्नी - तुम्हाला ना मेली कसली हौसच नाही मुळी! किती दिवस म्हणतेय बाहेरच जेवायला जाऊ आणि मस्त सर्कस पाहू म्हणून...
गोपाळराव - तुझ्याशी संसार करताना माझी किती सर्कस होतेय पाहतेस ना! मग पुन्हा पैसे आणि वेळ खर्च करून ती फुटकळ सर्कस काय पाहायचीय?

स्पर्श

2009-01-16T22:21:00.000-08:00

अजय आणि विजय दोघे जिवलग मित्र. दोघांच्या आवडीनिवडी सारख्याच. त्यामुळे दोघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात पडले. दोघांमध्येही तिला प्रभावित करण्यासाठी जणू स्पर्धाच लागली. त्यामुळे दोघांमध्ये अनेकदा संघर्षाचे प्रसंग निर्माण होऊ लागले. शेवटी दोघांनीही सहमतीने ठरविले- 'आपल्यापैकी जो आधी तिला स्पर्श करेल. त्याने तिला प्रपोज करायचं.'
बरेच दिवस उलटूनही दोघांनाही तसे धाडस करता आले नाही.
एका संध्याकाळी मात्र विजय धावतच अजयकडे आला,
''अज्या, शेवटी मीच विजय मिळविला.''
''कसा काय?''
''तिचा स्पर्श मला प्राप्त झाला.''
''पण याला पुरावा काय?''
''पुरावा ? अरे हा बघ माझा लालबुंद झालेला गाल!''
''म्हणजे?''
''अरे, मी तिचा हात हातात घ्यायचा प्रयत्न करताच तिने माझ्या जोरदार थोबाडीत मारली आहे! आहेस कुठे? ''

माझंही...

2009-01-15T22:48:00.001-08:00

शेवटी एकदाचं संजयनं धाडस केलंच. रेश्मा कॉलेजातून घरी परतताना त्याने तिला बसस्टॉपवर गाठलं. मनाचा हिय्या करून तो तिला म्हणाला,
''र..रर.. रेश्मा, माझ ना तुझ्यावर ख.. खख...खूप प्रेम आहे.''
''छान!'' रेश्मा म्हणाली.
पुन्हा धीर एकवटून संजय म्हणाला,
''...आणि तुझं?''
''माझंही खूप प्रेम आहे रे...''
''काय सांगतेस!''
''हो ना, पण तुझ्यावर नाही... सचिनवर!''

कॉस्ट कटिंग

2009-01-15T00:14:00.000-08:00

आयटी पार्कमध्ये काम करणारा सॅम अर्थात समीर हल्ली खूप टेन्शनमध्ये असायचा. दिवसेंदिवस त्याचे केस लांबडे आणि कपडे मात्र तोकडे होऊ लागले. शेवटी हाऊसिंग सोसायटीच्या चेअरमनने त्याला विचारलेच,
''काय रे सम्या, गेल्या तीन-चार महिन्यांत कटिंग केलेली दिसत नाही. आणि कपडे पण तोकडे शिवतोयस!''
''काय करणार काका, या जागतिक मंदीमुळे आमच्या कंपनीत कॉस्ट कटिंग चालू आहे. त्यामुळे महिन्यागणिक पगार कमी होतोय. त्यामुळे माझं बजेटही कोलमडलंय. गेल्या तीन महिन्यात कटिंगचा खर्च वाचवला. त्याने भागेना मग शर्ट-पँटसाठीचे कापडही दोन मीटरऐवजी एक-एक मीटरच घेतोय!''

संक्रांत!

2009-01-14T01:54:00.001-08:00

संक्रांतीला तिळगूळ द्यायला आलेल्या जुन्या मित्राला सुरेश आपली प्रेमकहाणी सांगत होता-
''... मी तिच्या प्रेमात पडलो हे तिला कसं कळणार...''
''का?''
''कारण माझ्यात ते सांगण्याचं धाडस नव्हतं. म्हणून मग मी माझ्या एका धाडसी मित्रामार्फत एकदा तिला फूल दिल.''
''नंतर...''
''काही दिवसांनी मित्रामार्फतच प्रेमपत्र दिल.''
''शाबास!''
''आणि आज सकाळीच संक्रातीच्या मुहूर्तावर भेटकार्ड आणि तिळगूळ...''
''स्वतः दिलेस?''
''नाही... मित्रामार्फतच दिले.''
''मग पुढे काय झालं?''
''ती त्या मित्राला म्हणाली, की तू हे स्वतःसाठी का करीत नाहीस, मी लगेच होकार देईल!''
''आणि...''
''मग काय 'दोस्त दोस्त ना रहाँ... प्यार प्यार ना रहाँ...' माझ्या प्रेमावर संक्रात आली रे!''

झलक!

2009-01-13T10:06:00.001-08:00

''एक दिवसही असा जात नव्हता, की तिची झलक मला मिळाली नाही.''
''काय सांगतोस!''
''हो, ना! ती जर एखादा दिवस जरी मला दिसली नसती, तर मी आज जिवंत नसतो.''
''खरंच!''
''जणू ती माझा श्वासच होती.''
''बाप रे!''
''अगदी तेव्हासुद्धा तिने मला अगदी शेवटच्या क्षणी झलक दिली...''
''कोणत्या क्षणी?''
''तिच्या निर्दय मातापित्यांनी तिचं लग्न लावलं त्या क्षणी!''
''आँ!''
''मंगल कार्यालयात स्टेजपासूनच्या पहिल्या रांगेत मी बसलो होतो आणि बोहल्यावर चढण्यापूर्वी तिनं मला शेवटची झलक दिली.... बस्स! त्याच आठवणीवर दिवस काढतोय यार!''

सेवन आणि प्राशन

2009-01-10T23:24:00.000-08:00

'येथे कोणत्याही स्वरूपातील मादक पदार्थ सेवन करण्यास मनाई आहे. - हुकुमावरून'
अशी पाटी असूनही सदाने हळूच पिशवीतून बाटली काढून ग्लासात ओतली. तो पहिला घोट घेणार तोच वेटरने त्याला रोखले आणि पाटी दाखविली. त्यावर सदा म्हणाला.
''पण मी सेवन कुठे करतोय... मी तर प्राशन करतोय...''

नजर

2009-01-09T08:09:00.000-08:00

''...या महान लोकशाही देशात मी मुक्तपणे स्वातंत्र्य उपभोगत होतो. पण अचानक माझीच माझ्या स्वातंत्र्याला नजर लागली.''
''ती कशी काय?''
''माझी नजर तिच्यावर गेली.''
''आणि...''
''मी तिच्या प्रेमात पडलो.''
''पुढे काय झालं?''
''कुठल्याशा धुंदीत मी तिच्याशी लग्न केलं.''
''मग?''
''आणि मला कळून चुकलं...''
''काय?''
''की मी माझं स्वातंत्र्य गमावलंय... मी स्त्रीतंत्र झालोय!''

प्रेरणा

2009-01-08T09:46:00.000-08:00

सर्वाधिक वेळा शून्यावर बाद होण्याचा विक्रम करणाऱ्या त्या महान फलंदाजाला पत्रकाराने विचारले,
''या विक्रमामागची आपली प्रेरणा कोणती?''
''त्याचं काय आहे, समजा मी शतक केलं तर 'इकडून' एक लाख मिळतात, पण जर मी शून्यावर बाद झालो तर 'तिकडून' पाच लाख मिळतात!''

नोकरी आणि चाकरी

2009-01-06T08:07:00.000-08:00

मंडईत भाजी घेताना महेशला शाळेतला मित्र भेटला. चहा घेताना दोघांच्या गप्पा रंगल्या.
''तो माझ्या आयुष्यातला पहिलाच इंटरव्ह्यू होता.''
''मग?''
''त्यात मी यशस्वी झालो. मला नोकरी लागली आणि मी सरकारी नोकर झालो.''
''अरे वा!''
''नोकरी लागल्यामुळे लगेच माझा दुसरा इंटरव्ह्यू झाला.''
''दुसरा इंटरव्ह्यू?''
''हो, त्यातही मी यशस्वी झालो.''
''काय सांगतोस!''
''त्या उपवर मुलीला मी पसंत पडलो आणि माझं लग्न झालं.
''छान...''
''तेव्हापासून मी ऑफिसात नोकरी करतो आणि घरी गेल्यावर त्या क्षणी खूप आवडलेल्या त्या मुलीची चाकरी करतो....''

समारोप...

2009-01-03T10:19:00.000-08:00

कविसंमेलन रंगात आलं होतं.
''...आता रात्रीचे बारा वाजलेत, तेव्हा आपल्यातील ज्येष्ठ कवी दगडुसुत समारोपाची कविता म्हणून या मैफलीचा समारोप करतील.''
एवढं बोलून सूत्रसंचालक त्यांच्या हातात माईक देणार तोच जवळजवळ खेचूनच धोंडुसुतांनी माईकचा ताबा घेतला.
''कविमित्रांनो, एक मिनीट, समारोपावरून मला आताच सुचलेली एक कविता मी समारोपापूर्वी सादर करतो. त्यानंतर दगडुसुत समारोप करतील...''
आणि त्यानंतर गंगूकुमार, शेवंताग्रज, लालकवी यांच्याकडे माईक फिरत राहिला. पहाटे कोंबडा आरवला तरी दगडुसुतांच्या हाती काही माईक आला नाही... आणि तानाजी बाळाच्या भूपाळीने एका नव्या मैफलीचा प्रारंभ झाला.

कसं कळलं असतं?

2009-01-02T10:28:00.000-08:00

ऐन दारूबंदी सप्ताहात दारूबंदी खात्यातील एका कर्मचाऱ्याला तर्रर्र अवस्थेत पोलिसांनी अटक केली. त्या वेळी त्याच्याकडे पाच लिटर दारूचा कॅन सापडला. पोलिसांनी जागेवरच पंचनामा करून त्याच्या वरिष्ठ अधिकाऱ्याला बोलावून घेतले. वरिष्ठाने आल्या आल्या त्याला फटकारले, ''मूर्खा दारूबंदी खात्याचा कर्मचारी असून तू हे काय केलंस?''
''साहेब, मी एका दारूच्या अड्ड्यावर धाड घातली आणि ही पाच लिटर दारू जप्त केली...''
''अरे, पण ती ढोसायची काय गरज होती?''
''वा साहेब, त्याशिवाय ती दारूच आहे, हे मला कसं कळलं असतं?''

स्वयंचलित!

2009-01-01T05:15:00.000-08:00

नववर्षाच्या पूर्वसंध्येला सदाने यथेच्छ मद्यपान केले. बारा वाजता नववर्षाच्या स्वागताच्या फटाक्यांनी त्याला घरी जाण्याची जाणीव झाली. कसाबसा तो हॉटेलच्या बाहेर आला आणि गुरख्याला टीप देऊन मोटारसायकल स्टार्ट करून घेतली. पहिल्याच चौकात पोलिसांच्या तपासणी पथकाने त्याला अडविले.
''महाशय, आपण मद्यपान केले आहे.''
''हो, खोटं कशाला बोलू?''
''आणि दारू पिऊन गाडी चालविणे हा गुन्हा आहे. एक हजार रुपये दंड भरावा लागेल.''
''पण मी कुठे गाडी चालवत होतो.''
''पण या गाडीवर तर तुम्ही एकटेच आलात, मग गाडी कोण चालवत होतं?''
''हवालदार साहेब, माफ करा. गाडीवर मी आलो हे खरं आहे, पण गाडी मी चालवलीच नाही!''
''कसं काय?''
''अहो, हे स्वयंचलित दुचाकी वाहन आहे साहेब, ऑटोमॅटिक... मी फक्त त्यावर बसलो होतो!''

कसलं नवं वर्ष...

2008-12-31T07:45:00.000-08:00

एकतीस डिसेंबरच्या त्या रम्य सायंकाळी सुखलाल आणि दुखीराम हे दोन मित्र हॉटेलात मद्याचे प्याले रिचवत बसले होते.
सुखलाल - मग दुखीराम, नव्या वर्षाचं स्वागत तू कसं करणार?
दुखीराम - कसलं नवं वर्ष... अन् कसलं आलंय स्वागत...
सुखलाल - का रे, सारे जग एवढं उत्साहात असताना तू निराश का?
दुखीराम - आता हेच बघ, आपण दोघे जुने मित्र. या जुन्याच हॉटेलात बसून आपण जुनीच 'ओल्ड मंक' रम पीत आहोत. रात्री पुन्हा आपण आपल्या जुन्याच घरी गेल्यावर जुनीच बायको 'आज पण ढोसून आलात ना!' हे जुनेच वाक्य आपल्या तोंडावर फेकून जुन्याच पद्धतीने नववर्षात आपलं स्वागत करणार. सकाळी जुन्याच ब्रशनं दात घासून जुन्याच बंबातल्या पाण्यानं मी आंघोळ करणार. मग कळकटलेल्या त्याच जुन्या कपातला चहा मी पिणार. त्यानंतर इस्त्री केलेले जुनेच कपडे परिधान करून जुन्याच स्कूटरने मी जुन्याच ऑफिसात कामावर जाणार आणि तेच ते जुने सहकारी 'हॅपी न्यू इयर' म्हणून मला औपचारिक शुभेच्छा देणार... यात कसलं आलंय नावीन्य?

मूर्ख आणि महामूर्ख

2008-12-30T05:41:00.000-08:00

''कधी कधी वाटतं, मी मूर्ख आहे!''
''का रे?''
''म्हणतात ना- शहाण्या माणसाने पोलिस स्टेशनची आणि कोर्टाची पायरी कधी चढू नये.''
''मग...''
''मी पोलिस निरीक्षक असल्याने नाइलाजाने रोजच मला पोलिस स्टेशनची पायरी चढावी लागते.''
''अरे, मग मी तर महामूर्खच आहे.''
''तो कसा काय?''
''अरे मी वकील आहे... आणि तोही साध्या कोर्टातला नव्हे, तर हायकोर्टातला!''

कॉल... तेव्हा आणि आता

2008-12-28T07:36:00.000-08:00

समीरच्या मोबाईलवर मिस कॉल येताच त्याने तातडीने मोबाईल स्वीच ऑफ केला. तेव्हा सचिनने विचारले, ''काय रे, कुणाचा मिस कॉल होता?''
''सायलीचा.''
''अरे! तिच्याशी प्रेमविवाह करूनही सहा महिन्यात तू एवढा बदललास! तेव्हा तू तिने मिस कॉल देताच स्वतः फोन करून तासन् तास हळू आवाजात गप्पा मारायचास. आणि आता तिचा मिस कॉल आला की चक्क मोबाईल बंद!''
''काय करणार... तेव्हा तो हवाहवासा 'मिस' कॉल असायचा...''
''आणि आता?''
''...आता तो नकोसा 'मिसेस' कॉल असतो.

द ग्रेट ऑफर!

2008-12-24T07:25:00.000-08:00

'द ग्रेट ऑफर-
ख्रिसमसनिमित्त खास आमच्या चोखंदळ ग्राहकांसाठी...
एक किलो मिठाईबरोबर एक ग्रॅम सोन्याचे नाणे अगदी मोफत!
(त्वरा करा... ऑफर फक्त साठा असेपर्यंतच)'
दुकानाबाहेरची पाटी वाचून नानासाहेब लगबगीने दुकानात शिरले आणि थाटात पाच किलो मिठाईची ऑर्डर दिली.
दुकानदाराने पाच किलो मिठाई वजन करून दिली आणि एका छानशा गुलाबी डबीतले पाच ग्रॅम सोन्याचे नाणे नानासाहेबांच्या हातावर ठेवले. नानासाहेबांनी ती डबी काळजीपूर्वक आपल्या कोटाच्या खिशात ठेवली आणि विचारले,
''किती बिल झाले?''
''दहा हजार!''
''काय? दहा हजार!... मिठाई कशी किलो आहे?''
''दोन हजार रुपये किलो... खास ख्रिसमसनिमित्तची.. खास मिठाई... आमच्या चोखंदळ ग्राहकांसाठी!''

भिकारी... भांडवलदार!

2008-12-23T07:32:00.000-08:00

साम्यवादी विचारसरणीच्या देशातील एका मोठ्या शहरात फुटपाथवरील एक भिकारी शेजारच्या भिकाऱ्याला म्हणतो, ''तो समोरच्या फुटपाथवरचा भिकारी पक्का भांडवलदार आहे.''
''भिकारी... आणि भांडवलदार?''
''हो, तो त्याच्या कटोऱ्यात मुद्दाम कोऱ्या करकरीत नोटा स्वतःच ठेवतो त्यामुळे भीक टाकणाराही नोटाच टाकतो. आणि आपण कर्मदरिद्री!''
''कसे काय?''
''आपल्याकडे कटोऱ्यात ठेवायला साधे एक नाणेही असत नाही.
त्यामुळे आपल्याला भीकही मिळत नाही. भांडवलाशिवाय कुठलाच धंदा करता येत नाही, हेच खरे!''

मंदी आणि तेजी

2008-12-21T07:05:00.000-08:00

मुंबईतल्या सिद्धिविनायक मंदिराशेजारील फुटपाथवर दोन भिकाऱ्यांची 'जागतिक मंदी' या विषयावर चर्चा सुरू होती.
''...पण तुला सांगतो, जगात कितीही मंदी आली, तरी आपला धंदा मात्र तेजीतच चालणार.''
''तो कसा काय?''
''हे बघ, जसजशी मंदी वाढेल, तसतशा लोकांच्या समस्या वाढतील.''
''त्याने काय होईल?''
''अरे, एकदा का समस्या हाताबाहेर जाऊ लागल्या की हताश होऊन लोक सिद्धिविनायकाच्या दर्शनाला येणार. देवाबरोबरच आपल्यासारख्या दीनदुबळ्यांचे आशीर्वाद लाभावेत म्हणून आपल्याला मोठ्या मनाने दान करणार आणि आपल्या धंद्याला बरकत येणार!''

आई गं!

2008-12-20T10:21:00.000-08:00

रमेशला डझनभर खास मैत्रिणी होत्या. कधी रीनाबरोबर बागेत,
तर कधी प्रियाबरोबर सिनेमाला असे त्याचे कॉलेजचे दिवस
मजेत चालले होते. पण सीमा कधीही त्याला भेटली की ती फक्त
त्याच्या शेजारी तासन् तास बसून राही आणि एकच हट्ट धरी- ''मला तुझ्या आईला भेटायचंय.''
शेवटी एक दिवस रमेश वैतागून म्हणाला, ''माझे आई! भेटवतो,
पण कशासाठी भेटायचं, ते तर सांगशील.''
''मला त्यांचा आशीर्वाद हवाय..''
''कशासाठी?''
सीमा लाजून म्हणाली, ''कारण मला तुझ्या मुलाची आई
व्हायचंय.... अर्थात लग्न करून!''
''आई गं!''

आज... जयंती!

2008-12-19T08:50:00.000-08:00

रामूला शाळेत जायचा खूप कंटाळा. दर दोन दिवसाआड काही ना काही कारण काढून तो शाळेत जाणे टाळायचा. त्यासाठीची कारणेही अफलातून असत. शाळा सुरू होऊन एक आठवडा उलटला आणि सोमवारी सकाळीच तो आईला म्हणाला, ''आज शाळेला सुट्टी!''
''कशाबद्दल?'' आईने विचारले.
''अगं आज शाळा सुरू झाली त्याचा साप्ताहिक वधार्पनदिन आहे.''
दोन दिवसांनी शाळा बुडविण्यासाठीचे त्याचे कारण होते- आज आमच्या माजी मुख्याध्यापकांचा प्रथम स्मृतिदिन आहे.
अशी कारणे सांगता सांगता त्याचा वाढदिवस आला. नेहमीच्या सवयीने रामू आईला म्हणाला, ''आई आज मी शाळेत जाणार नाही.''
''का रे?'' आई म्हणाली.
''अगं, आज माझी जयंती आहे.''

बाकरवडीची चव...

2008-12-14T09:41:00.000-08:00

लांब पल्ल्याच्या प्रवासाला निघताना सदा रिक्षाने आधी शनिपाराजवळ जाई. रांगेत उभा राहून पावकिलो बाकरवडी घेई. त्यानंतर एक लिटर पाण्याची बाटली घेऊन तो त्यातील साधारण 100 मिलिलीटर पाणी पिऊन त्यात 90 मिलिलीटर व्हाईट रम किंवा व्होडका मिसळे आणि मग ट्रॅव्हल्सच्या थांब्यावर जाई. अशाच एका प्रवासात गाडीने वेग घेतल्यावर त्याने बाटलीतल्या 'पाण्याचा' घोट घेतला आणि बाकरवडीचा पुडा फोडला.
'एक घोट- एक बाकरवडी' असा त्याचा दोन कलमी कार्यक्रम शेजारी बसलेल्या एका चिकित्सक पुणेकराच्या लक्षात आला.
त्याने सदाला विचारले, ''का हो, एक विचारू?''
''विचारा की!''
''नाही म्हणजे मलाही बाकरवडी आवडते, पण मी आधी बाकरवड्या खातो आणि मग एकदाच पाणी पितो. पण मी मघापासून बघतोय की तुम्ही आधी पाणी पिताय आणि मग एक बाकरवडी खाताय, असे का?''
'पाण्याचा' एक दीर्घ घोट घेत सदा म्हणाला, ''अहो, त्याशिवाय बाकरवडीची अस्सल चव कळत नाही!''

ऑनलाइन...

2008-12-13T07:00:00.000-08:00

दोन मैत्रिणींचा एक खासगी संवाद-
''तुला सांगते, आमची पहिली ओळख ऑनलाइनच झाली.''
''ती कशी काय?''
''अगं असंच एकदा नेटवर चॅटिंग करताना 'हा' मला भेटला.''
''हो का!''
''मग वरचेवर नेटवर भेटी वाढतच गेल्या.''
''नंतर...''
''शेवटी आम्ही लग्न करण्याचा निर्णय घेतला.''
''लग्न अगदी थाटात झाले असेल नाही!''
''हो ना, अगदी वैशिष्ट्यपूर्ण...''
''कुठं झालं लग्न भारतात, की अमेरिकेत?''
''अग ऑनलाइनच केलं. त्यानं अमेरिकत त्याच्या मॉनिटरला हार घातला आणि मी भारतात माझ्या मॉनिटरला. ''
'' अय्या!''
''गंमत म्हणजे सत्यनारायणाची पूजादेखील ऑनलाइनच केली.''
''अग्गो बाई...! मग हनीमूनला कुठे गेलात?... नक्कीच स्वित्झर्लंडला गेला असाल!''
''नाही गं...''
''इश्श, म्हणजे हनीमूनदेखील ऑनलाइनच...!''

आलोच...

2008-12-12T09:19:00.000-08:00

केशव आणि माधव जिगरी दोस्त. साप्ताहिक सुट्टीच्या दिवशी दोघेही संध्याकाळी बारमध्ये निवांत बिअरचा आस्वाद घेत. परंतु, माधवने ऑफिसातील त्याच्या सहकारिणीशी प्रेमविवाह केला आणि त्यांच्या या साप्ताहिक परंपरेत खंड पडला. माधव-मालती बरोबरच ऑफिसला जात-येत आणि सुट्टीच्या दिवशीही मालती माधवला एकटा सोडत नसे. असे वर्ष गेले. एका संध्याकाळी केशव एकटाच बिअरचे घुटके घेत असताना अचानक माधव समोर येऊन बसला.
केशवने विचारले, ''काय रे माधवा, आज कसं काय गंडवलस बायकोला?''
''काही नाही यार, तिला शॉपिंगसाठी शेजारच्या साड्यांच्या मॉलमध्ये सोडले नि दोन मिनिटांत आलोच म्हणून सटकलो. आता किमान दोन-अडीच तास तरी तिला माझी आठवण देखील येणार नाही. तोपर्यंत उथलं उरकून जातोच बिल द्यायला...!''

आहेराचे रहस्य

2008-12-11T05:41:00.001-08:00

आयुष्यभर अविवाहित राहिलेल्या मारुती आहेर यांचा वयाच्या साठीत समस्त शहरवासी मंडळींच्या वतीने जंगी नागरी सत्कार करण्याचे ठरले. हा सत्कार त्यांच्या एकसष्टीनिमित्त नव्हता किंवा अविवाहित राहिले म्हणूनही नव्हता. तर त्याचे एक खास कारण होते. मारुतीरायांच्या शर्टाच्या खिशात कायम दोन-तीन आहेराची पाकिटे असत. लग्न कुणाचेही, कुठेही, कधीही असो, मारुतीराव वधू-वरांना आशीर्वाद द्यायला जातीने हजर असत आणि न चुकता आहेर करत. स्वतः अविवाहित असूनही सर्वाधिक नवपरिणित जोडप्यांना आहेर करण्याचा विक्रमच जणू त्यांनी केला होता. ठरल्याप्रमाणे महापौरांच्या हस्ते त्यांचा जंगी सत्कार झाला.
सत्काराला उत्तर देताना ते म्हणाले, ''बंधू-भगिनींनो, मी जे काही काही केले त्यामागचे कारण आज सांगतो. मी एकटा, अविवाहित, कर्मदरिद्री! माझे उत्पन्नही तुटपुंजे. त्यामुळे दोन वेळच्या जेवणाची भ्रांत होती. मग त्यावर मी एक उपाय शोधून काढला...''
आणि त्यांनी खिशातून आहेराचे पाकीट काढून उंचावले.
''अहो, फक्त अकरा रुपयांत मला रोज एवढे सुग्रास भोजन कोणत्या हॉटेलात मिळाले असते बरे...!''

कुणीही सांगेल...!

2008-12-10T08:11:00.000-08:00

''...तुम्ही तिथं आलात, की कुणालाही विचारा... अगदी शेंबडं पोरसुद्धा सांगेल या नानाचा पत्ता...''
एवढं बोलून नानांनी फोन ठेवला आणि पाहुण्यांची वाट पाहू लागले. दुपार उलटली... संध्याकाळ झाली तरी पाहुण्यांचा पत्ता नव्हता. रात्रीचे आठ वाजले आणि फोन खणाणला. फोनवर पाहुणेच बोलत होते-
''तुम्ही सांगितलं तिथं येऊन दुपारपासून प्रत्येकाला विचारतोय हो, पण कुणालाही तुमचं घर माहीत नाहीए हो...''
''बरं बरं, असू दे... आत्ता तुम्ही कुठे उभे आहात तेवढं सांगा...''
''संपर्क एसटीडी बूथ.''
''अगदी बरोब्बर आलात बघा. त्या एसटीडी बूथची पाटी आहे ना, त्याच्या वरची खिडकी आमचीच. शेजारच्या जिन्यानं सरळ वर या... पहिल्या मजल्यावरचं पहिलंच घर... कुणीही सांगेल...!''

त्याग

2008-12-09T06:40:00.000-08:00

अतिमद्यपान केल्याने शेवटी व्हायचे तेच झाले. सदाच्या लिव्हरला सूज आली. त्याला रुग्णालयात दाखल करण्यात आले.
डॉक्टर सदाला म्हणाले, ''हे बघ सदा, तुला जर दीर्घायुषी व्हायचे असेल, तर काही गोष्टींचा त्याग करावा लागेल.''
त्यावर सदा म्हणाला, ''डॉक्टर तो तर मी करतोच आहे. मधुमेह व्हायला नको म्हणून एक वर्षापासून मी चहा सोडलाय.''
''अरे वा!''
''आणि तुम्हाला सांगतो डॉक्टर, वजन वाढायला नको म्हणून मी भातदेखील अजिबात खात नाही.''
''शाबास!''
''शिवाय रक्तदाब नियंत्रणात राहावा, म्हणून मी बायकोला सांगूनच ठेवलंय की जेवणात मीठ कमी टाक म्हणून.''
''अरे, तू तर बराच त्याग करतोयस की...''
''एवढंच नाही डॉक्टर, अल्सर, मूळव्याधाचा धोका नको म्हणून तेलकट, तिखट तर मी टाळतोच...''
''ते सर्व ठीक आहे रे, पण त्यापेक्षाही सगळ्यात आधी तुला दारू सोडावी लागेल!''
''तेवढं सोडून बोला डॉक्टर, दारूशिवाय मी जगूच शकणार नाही...''
''सॉरी सदा, दारू सोडली नाहीस, तर तुला आणखी एक गोष्ट लागेल...''
''कोणती?''
''हे जग!''

आज नको... उद्या!

2008-12-08T06:47:00.002-08:00

विलासराव लहानपणापासूनच आळशी स्वभावाचे. आई-वडिलानी कुठलेही काम सांगितले, की लहानगा विलास म्हणायचा, "आता नको, थोड्या वेळाने करतो.'' असा हा विलास मोठा होऊन विलासराव झाला तशा त्याच्या काम टाळण्याच्या सबबी बदलत गेल्या. कुणी काहीही सांगितले, की विलासराव म्हणत, "आता नको, आज मी जरा बिझी आहे.. आपण उद्या काय ते पाहू.'' आणि त्यांचा उद्या काही येत नसे आणि भिजतघोंगडे तसेच राही. आराम करून करून यथावकाश विलासरावांचा देह विशाल झाला, वयही वाढले आणि एके दिवशी त्यांना हृदयविकाराचा तीव्र झटका आला. दवाखान्यात डॉक्टर त्यांच्यासंमोरच त्यांच्या मुलाला सांगत होते, "हे पॉवरफुल इंजेक्शन आजच़; खरं तर आत्ताच यांना द्यावे लागेल, नाहीतर... ''

त्यावर विलासराव तत्काळ म्हणाले, "नको, नको, आत्ता नको. आज मी जरा बिझी आहे... उद्या बघू!''

गिफ्ट पॅक

2008-12-07T10:05:00.000-08:00

गोविंदराव खरेदीला गेले की कुठलीही वस्तू असो, ती पाहून झाली की ते विक्रेत्याकडे आग्रह धरीत- मला पॅक पीस हवाय! एके दिवशी गोविंदराव दुपारी एकटेच घरी असताना दारावरची बेल वाजली. गोविंदरावांनी दरवाजा उघडला. दारात हसतमुख चेहऱ्याने एक रुबाबदार तरुण उभा. गोविंदरावांनी काही विचारायच्या आतच त्याने पोपटपंची सुरू केली- "सर, आमच्या डायमंड वॉचेसतर्फे फक्त आजच्या दिवस तुमच्यासारख्या काही खास लोकांसाठी एक स्पेशल स्कीम- एका लेडीज वॉचवर पुरुषांसाठी एक घड्याळ फ्री... आणि तेही सवलतीच्या दरात!'' आणि त्याने लगेच दोन चकचकणारी घड्याळे गोविंदरावांच्या हातावर ठेवली.

नेहमीप्रमाणे गोविंदरावांनी घड्याळे नीट निरखून पाहिली आणि विचारले, "केवढ्याला?''

"तशी एमआरपी दोन हजार रुपये आहे, पण आज आम्ही ती दोन्ही देत आहोत फक्त हजार रुपयांत!''

"ठीक आहे, पण मला पॅक पीस हवाय!''

"यस सर, पॅक पीसच देतो आणि खास तुमच्यासाठी कंपनीने केलेला गिफ्ट पॅकच देतो. वहिनी आल्या की थेट त्यांच्या हातीच द्या गिफ्ट पॅक फोडायला, बघा त्या किती खूष होतील तुमच्यावर!''

केवळ कल्पनेनेच गोविंदराव आनंदले आणि घाईघाईने त्यांनी पाचशेच्या दोन नोटा देऊन तो गिफ्ट पॅक ताब्यात घेतला. संध्याकाळी मोठ्या थाटात त्यांनी तो गिफ्ट पॅक पत्नीला दिला. मालतीबाईंनीही अलगद कागद उलगडून गिफ्ट पॅक उघडला. आत दोन घड्याळे होती. हुबेहुब विक्रेत्याने दाखवली तशीच... पण खेळण्यातली!

पुढे-पुढे...मागे-मागे

2008-12-06T06:49:00.000-08:00

रीटा आणि मुक्ताची आयुष्याच्या जोडीदारासंबंधी चर्चा सुरू होती-
''काय गं मुक्ता, राजू की संजू? कोणाची निवड करणारेस?''
''कोणाचीच नाही!''
''का गं, बिच्चारा राजू तर तुझ्या कित्ती पुढे-पुढे करीत असतो.''
''म्हणूनच, असा पुढे-पुढे करून थुंकी झेलणारा शेळपट जोडीदार मला नकोय!''
''आणि संजू? तो तर तुझ्या कित्ती मागे लागलाय, तू जिथे जातेस तिथं असतो.''
''...असा सतत मागे-मागे राहून गोंडा घोळणारा वेडपट तर अजिबात नको!''

कटुसत्य

2008-12-05T05:38:00.000-08:00

''मी तिच्याकडे एकटक पाहायचो...''
''आणि ती?''
''तीही माझ्याकडे पाहायची...''
''काय सांगतोस!''
''...तसा मला भास व्हायचा.''
''अच्छा!''
''ती मला खूप आवडायची.''
''आणि तिला?''
''तिलाही मी खूप आवडायचो...''
''खरंच!''
''हो, असं मला वाटायचं.''
''मग प्रॉब्लेम काय झाला यार?''
''माझं तिच्यावर नितांत प्रेम होतं, हे त्रिकालाबाधित सत्य होतं...''
''मग?''
''पण... एक कटुसत्यही होतं.''
''काय?''
''मी तिला अजिबात आवडत नव्हतो आणि तिचं माझ्यावर तसूभरही प्रेम नव्हतं!''
''अरेरे....!''

दुःख

2008-12-04T05:59:00.000-08:00

खूप वर्षांनी भेटलेल्या दोन मित्रांचा कॉफीशॉपमध्ये संवाद चालू होता.
''तुला सांगतो, कॉलेजात असताना माझी काय वट होती. कॉलेजच्या गेटवर जरी माझं नाव सांगितलं तरी कुणीही माझ्यापर्यंत येऊन पोचत असे.''
''मग तुला खूप मुली ओळखत असतील नाही!''
''अरे, मुली तर माझी ओळख करून घेण्यासाठी ध़डपडायच्या...''
''काय सांगतोस'?''
''खरंच सांगतोय यार...''
''पण एवढ्या मुलींशी ओळखी असूनही वयाची चाळिशी तू ओलांडलीस तरी अजून तुझं लग्न कसं झालं नाही?"
''तेच तर दुःख आहे यार, कॉलेजात दर रक्षाबंधनाला माझे दोन्ही हात राख्या बांधायला पुरायचे नाहीत, पण फ्रेंडशिप डेला तेच माझे दोन्ही हात चक्क ओस पडायचे रे....!''

मुका.. बहिरा...

2008-12-03T04:54:00.000-08:00

पहिला - आता मी पक्कं ठरवून टाकलंय!
दुसरा - काय?
पहिला - जर का मला पुढचा जन्म मिळाला...
दुसरा - तर?
पहिला - तर लग्न करण्यापूर्वी मी किमान दहादा विचार करीन...
दुसरा - आणि...
पहिला - आणि किमान शंभर मुली पाहीन.... आणि मुक्या मुलीशीच लग्न करीन.
दुसरा - अरे पण का?
पहिला - कारण, या जन्मातली माझी बायको एवढी बोलते.. एवढी बोलते... एवढी बोलते...
की मी पार मुका होऊन जातो आणि मला असं वाटतं, की मी बहिरा असतो तर किती बरं झालं असतं!

दुःखी मन मेरे...

2008-12-02T09:52:00.000-08:00

उडपी संतोष भुवनसमोर चकाचक आणि अत्याधुनिक डायनिंग हॉल सुरू झाला. संतोष भुवन ओस पडू लागले. माश्या मारत बसलेला उडपी वैतागून आपल्या मित्राला म्हणाला, ''काय करावं हेच कळत नाही. समोरचा डायनिंग हॉल सुरू झाल्यापासून कुणी माझ्या हॉटेलात फिरकतच नाही रे...''
मित्र म्हणाला, ''समोरच्या डायनिंग हॉलचं नाव काय आहे म्हणालास?''
''आनंदी डायनिंग हॉल.'' उडपी उत्तरला.
''अरे मग तू बार सुरू कर - दुःखी रेस्टॉरंट अँड बिअर बार!''

रक्तदान

2008-11-30T05:15:00.000-08:00

दारूच्या दोन बाटल्या आडव्या झाल्यावर सदा आणि मध्या चांगलेच रंगात आले.
''यार मध्या, मला कधी कधी वाटतं ना की समाजासाठी काही तरी केले पाहिजे यार.'' सदा म्हणाला.
''मग करू की'' - मध्या म्हणाला.
''पण काय करणार यार?''
''अरे, उद्या गांधी पुण्यतिथीनिमित्त आपल्या कॉलनीत रक्तदान शिबिर आहे, तिथंच रक्तदान करू.''
''अरे ते तर आपण मागच्या वर्षी पण केलं होतं!''
''हो, मग या वर्षी पण करू, तेवढंच पुण्य गाठीला.''
दुसऱ्या दिवशी दोघेही मोठ्या उत्साहाने रक्तदानासाठी रांगेत उभे होते. तेवढ्यात संयोजक आला व म्हणाला, ''सॉरी, तुम्हा दोघांना रक्तदान करता येणार नाही.''
''का?'' दोघेही एकसुरात म्हणाले.
''कारण मागच्या वर्षी तुम्ही दोघांनीही दिलेल्या रक्तात रक्तघटकांऐवजी फक्त अल्कोहोलच निघालं!''

आवाज

2008-11-28T07:10:00.000-08:00

रामू - ए राजू, तुला मी एका सेकंदात अख्खे गाणे म्हणून दाखवू?
राजू - शक्यच नाही, चल म्हणून दाखव पाहू.
रामू - गा S S णे!
राजू - अरे वा! चल, मीसुद्धा तुला फटाका न फोडता अगदी तुझ्या दोन्ही कानांजवळ फटाक्याचा मोठा आवाज काढून दाखवतो.
रामू - दाखव की...
त्याचे बोलणे पूर्ण होण्याआधीच राजू त्याच्या कानांखाली पेटवतो-
फाट.... फाट...

काय करणार...

2008-11-25T09:38:00.000-08:00

दारू ढोसल्याशिवाय सदाचा एक दिवसही पार पडत नव्हता. त्या दिवशी मात्र कमालच झाली. घरी पाहुणे आल्याने दिवसभर त्याने संयम पाळला. रात्रीची जेवणे झाली. पाहुणे गेले. दाऱूचा एकही पेग न घेता आपला नवरा आज जेवला हे पाहून सदाच्या बायकोलाही समाधान वाटले. त्याच आनंदात ती म्हणाली, ''अहो जा, थोडी बडीशेप तरी तोंडात टाका.''
बडीशेप आणायला गेलेला सदा तासाभराने आला तो झिंगतच.
''का हो?'' बायकोने विचारले.
''काय करणार, वेटर म्हणाला की फक्त बडीशेप देता येणार नाही. कमीत कमी एक पेग तरी घ्या म्हणजे बिलाबरोबर बडीशेप देतो. मग काय....''
सदाच्या बायकोने कपाळाला हात लावला.

कित्ती छान...!

2008-11-23T09:41:00.000-08:00

बायको - अय्या, पाहा ना, कित्ती छान आहे नाही...
नवरा - वा! छानच... सुंदर!
बायको - बघा ना, काळा रंगसुद्धा किती गोड दिसतो नाही.
नवरा - ऑ, काळा रंग?
बायको - हो!
नवरा - अगं, एवढ्या गोऱ्यापान, देखण्या स्त्रीला तू काळी म्हणतेस?
बायको - अहो, मी तिच्याबद्दल नाही, तिच्या साडीविषयी बोलतेय.
नवरा - अरेरे, आणि मी त्या ललनेबद्दल....!
बायको - रोखून काय पाहताय, चला...

हास्यक्लब!

2008-11-22T09:35:00.000-08:00

गाईड - ती पाटी पाहा - 'वेड्यांचे हास्पिटल'.
आशिया खंडातले हे सर्वांत मोठे वेड्यांचे हॉस्पिटल आहे.
पर्यटक - अरेच्चा!... कमाल आहे! हे कसं शक्य आहे?
गाईड - का हो?
पर्यटक - अहो, मागच्या ट्रिपला मी इथे आलो, तेव्हा तर इथे पाटी होती...
गाईड - कोणती?
पर्यटक - 'हा-हा-ही हास्यक्लब'.... !

जोड्या लावा....

2008-11-18T10:25:00.000-08:00

शिक्षकांच्या खोलीत गणिताचे शिक्षक विज्ञानाच्या शिक्षकांना म्हणाले, ''गणितात मी एवढा हुशार, पण पगाराचं उत्पन्न आणि घरखर्च यांचं समीकरण काही केल्या जमत नाही.''
त्यावर विज्ञानाचे शिक्षक म्हणाले, ''घरखर्चाच्या गणिताचं काय घेऊन बसलात सर, अहो 'जोड्या लावा' या प्रश्नात माझा हातखंडा, पण माझ्या आयुष्यात मात्र मला स्वतःची योग्य जोडी नाही लावता आली हो...''

हलके हलके

2008-11-16T09:42:00.000-08:00

प्रियकर - एकमेकांच्या सहवासात किती हलके हलके वाटते ना!
प्रेयसी - हो ना रे राज्जा! अगदी गॅसच्या फुग्यांप्रमाणे....
प्रियकर - असं वाटतं, की असंच प्रेमाच्या आकाशात वर वर जाऊन स्वर्गसुखाचा आस्वाद घ्यावा.
प्रेयसी - हो ना!... पण लग्न झाल्यानंतर हा प्रेमाचा गॅस संपला तर...
प्रियकर - लग्न झाल्यानंतर तू फक्त स्वयंपाकाची चिंता कर, गॅसचं मी पाहून घेईन!

काय करू?

2008-11-15T08:58:00.000-08:00

प्रियकर - प्रिये, सांग ना मी तुझ्यासाठी काय करू?
प्रेयसी - काय करशील?
प्रियकर - तू सांगशील ते करीन!
प्रेयसी - मग आधी नोकरी कर.
प्रियकर - का?
प्रेयसी - म्हणजे एकदाचं लग्न तरी करता येईल!

फारच छान!!

2008-11-14T08:56:00.000-08:00

प्रेयसी - राजा, तुझ्या घरी काय काय आहे रे?
प्रियकर - सर्व काही आहे राणी!
प्रेयसी - म्हणजे नेमकं काय काय आहे?
प्रियकर - अगं फोर व्हिलर, टू व्हिलर, टीव्ही, फ्रीज, वॉशिंग मशीन...
प्रेयसी - अजून?
प्रियकर - होम थिएटर, ओव्हन, कुलर...
प्रेयसी - आणखी काही?
प्रियकर - फूड प्रोसेसर, गॅस गिझर...
प्रेयसी - छान! पण तुझ्या घरी कोण कोण असतं रे?
प्रियकर - मला कुणीच नाही. आई होती, तीही सहा महिन्यांपूर्वीच देवाघरी गेली. पण तिची आठवण म्हणून तिचे दागिने मी कपाटात जपून ठेवले आहेत.
प्रेयसी - वा! फारच छान!!

काय करशील?

2008-11-13T06:48:00.000-08:00

प्रियकर - राणी, लग्न झाल्यावर तू माझ्यासाठी काय काय करशील गं?
प्रेयसी - राजा, सारं सारं करील रे!
प्रियकर - म्हणजे नेमकं काय काय करशील?
प्रेयसी - समजा, दिवसभर काम करून तुझे हातपाय दुखले, तर मी ते चेपून देईल!
प्रियकर - डोकं दुखलं तर...
प्रेयसी - दाबून देईल!
प्रियकर - पण समजा, दिवसभर तुझ्याशी भांडून भांडून माझा घसा दुखला तर....?
प्रेयसी - तर मी तुझा गळा दाबीन!!!

प्रेम कुणावरही करू नये!

2008-08-29T07:58:00.000-07:00

आपण आपलं
मस्तीत जगावं
हॉटेलात जावं..
खावं - प्यावं...
पोरींचं बिल उगाच भरू नये;
प्रेम कुणावरही करू नये!
प्रेम म्हणजे
एक अजब गेम असते
जिच्यासाठी आपण
धडपडतो...
तडफडतो
ती चक्क
दुसऱ्याची डेम असते
सत्य ध्यानी आल्यावर
फुक्कटचं झुरू नये;
प्रेम कुणावर करू नये!
म्हणे-
प्रेम म्हणजे
एक पवित्र नातं असतं!
अहो, कसचं काय!
प्रेम म्हणजे
एक विचित्र जातं असतं...
दळणारं आंधळं
दळदळ दळत असतं
आणि पीठ मात्र
भलतचं कुत्र खात असतं!
आपण दळलेल्या पिठावर
ऐऱ्यागैऱ्याने चरू नये;
म्हणून आपणच
प्रेम कुणावर करू नये!
चेहऱ्यावरचं चांदणं तिच्या
कितीही दुधाळ असलं,
गुलुगुलू बोलणं तिचं
कितीही मधाळ असलं,
तरी...
शहाण्यानं मधमाशी
हातात धरू नये;
प्रेम कुणावरही करू नये!